Wie ben je?

Wat antwoord jij als deze vraag je wordt gesteld?
Je zegt je naam.  Je vertelt welke job of functie je uitoefent.  Misschien heb je een ronkende titel waarmee je kan uitpakken.

Wat zegt je naam over jou?  Het is niet meer dan een label waarmee je benoemd wordt.  Dat zorgt dat je opkijkt als je je naam hoort.
Jij bent je naam niet.   Je bent ook niet je titel, zelfs als die 3 lijnen lang is.

Ben je je functie? 

Ben jij loodgieter, schooljuf of piloot?  Of beoefen je dat beroep?  Als je niet werkt, ben je dan jezelf niet meer?  Of wanneer je ziek valt en je beroep niet meer kan uitoefenen of op pensioen gaat?   Val je dan in een zwart gat omdat je jezelf kwijt bent?  Velen vereenzelvigen zichzelf met hun functie of titel, met wat ze doen.

In onze maatschappij word je pas als ‘iemand’ beschouwd als … (vul zelf de voorwaarden in waaraan je denkt  dat je moet voldoen om mee te tellen).   En ga na of jij dat echt bent of in hoeverre dat een masker is dat je naar buiten toe opzet, waar je je op de duur mee vereenzelvigt.

Maar wie ben je dan echt?

Je kan je karakter beschrijven, je persoonlijkheidskenmerken.   Je bent breeddenkend, je bent eerlijk, je bent behulpzaam, je bent lief, je bent creatief, je bent van alles.   Maar ben je dat altijd?  En wat als je je eens boos voelt?   Ben je dan jij niet meer?

Ben je je persoonlijkheid?   Je evolueert toch ook in je leven?  Je karakter verandert.  Soms ook drastisch.  Ben je dan nog dezelfde?  Is dat jij nog?

Wat is je diepere zelf? Los van alles wat tijdelijk en veranderlijk is?

Deze vraag hangt voor velen ook samen met de vraag: waarom ben ik hier?  Wat is mijn levensdoel?

Ik heb me op een bedrijfstraining in “open communicatie” ooit voorgesteld als: “ik ben ik, geboren als mezelf en onderweg naar mijn zelf”.   De reactie van de andere deelnemers was: “typisch Geert: spreken in raadsels.”

Er ooit al eens bij stilgestaan waarom we een baby of een kind van ongeveer 2 jaar zo puur, zo mooi, zo onschuldig, zo volmaakt vinden?
Misschien omdat het dan nog zijn echte zelf is, vanwaaruit het geboren is?

Alleen jammer dat we ons niet meer herinneren wie we toen waren.
Want vanaf de leeftijd van twee jaar is dat pure en onschuldige veranderd.   We hebben geleerd hoe we ons moeten gedragen.   We hebben heel veel activiteiten en bekwaamheden aangeleerd.  We hebben vooral veel kennis opgedaan.  Maar onderweg zijn we ons zelf verloren, door al deze conditioneringen.
Doorheen de jaren zijn we heel druk bezig met studeren, relaties aangaan, een loopbaan uitbouwen, een gezin te stichten, een zekere welstand te verwerven en wat nog meer.

En dan ineens stellen we ons de vraag: is dat het nu?   Wat is mijn doel in het leven?  Is dat wel wat ik echt wil?  Wie ben ik?

En dan ga je op zoek.  

Zo heb je misschien ooit mindfulness gevolgd of kennis gemaakt met meditatie.
Daarin heb je geleerd hoe bewust te worden in het moment, wat je nu beleeft aan gedachten, emoties of lichaamssensaties. Dit geeft je de kans om bewust om te gaan met wat je overkomt in het dagelijkse leven.

Je authentieke zelf, als geschenk voor de wereld

In de heartfulness training gaan dit nog verdiepen. Je leert leven vanuit je hart, vanuit mildheid. In de eerste plaats naar jezelf.

Je krijgt inzicht waarom je automatisch reageert zoals je doet. Maar dat onder je gedrag een diepere zelf zit, wie je echt bent.
Je leert met je innerlijke criticus omgaan. En je ontmoet zijn tegenhanger.

Je leert met heftige emoties om te gaan, zoals schuld en schaamte.
Je ontdekt waar je gevangen zit in eigenwaarde en hoe je jezelf daaruit kan bevrijden om dichter bij jezelf te komen.

Zo ontdek je je authentieke zelf en wat die nodig heeft.
En van daaruit ook wat jij kan betekenen voor jouw of de wereld.

Zo kom je tot je Zelf.   Wie je nu écht bent.